#SADKCHALLENGE (Stront aan de Knikker Challenge)

Ik vertrouw alleen maar heldendaden die zonder publiek verricht worden.
Dimitri Frenkel Frank 1928 – 1988

ice-bucket-challengeGooi een emmer met ijswater over jezelf heen om een ander bewust te laten worden over de ziekte ALS. (Amyotrofe Laterale Sclerose) Tja, ik vermeld het er maar bij omdat ik gezien de participanten aan dit volstrekt debiele gebeuren er geen vertrouwen in heb dat ze weten wat ALS überhaupt betekend. Klinkt al als iets waarvan je in eerste instantie met je gezonde rationele gedachten ‘NEE!’ tegen zou zeggen. Helaas blijkt het tegendeel ALWEER waar.

De emmer met ijswater gooi je niet over je heen als niemand kijkt natuurlijk,  het is de bedoeling om je smartphone uit je broekzak te toveren en je vriend of vriendin met een drang naar populariteit en acceptatie door de menigte te filmen, hoe hij of zij iets wat wij in de huidige oersaaie preutse generatie ‘extreem’ vinden te laten doen. Vervolgens lachen we allemaal en nomineer je de volgende 3 of 4 mensen om zichzelf te verlagen naar dieptes in de intelligentiequotiënt die alvorens onbereikbaar leek te wezen. Dit allemaal om bewustwording te creëren voor ALS. Een ziekte waar wereldwijd, mocht mijn calculatie kloppen 140 000 mensen aan overlijden per jaar. Aan hart en vaatziektes: 7,4 miljoen. Verkeersongevallen: 1.3 miljoen.  Aan diarree gaan er 1.5 miljoen mensen dood per jaar. Luchtvervuiling alleen al, in de VS 200 000 per jaar. Pesticide, 200 000 per jaar. Obesitas: 30.000 per jaar en Ezels: 8,237.

Natuurlijk als ik deze cijfers naast elkaar zet lijkt ALS kinderspel vergeleken met de bekendere ziektes, maar toch, je hebt altijd die debielen (wat overigens vroeger een diagnose was voor iemand die zwakbegaafd was) die met de retoriek komen van: Iedere dood is er één te veel. Iets wat overigens niet geldt voor dictators, verkrachters, moordenaars, junks, en iedere bewoner van het midden-oosten, wat te ver van ons bed is en waar we de namen toch niet van uit kunnen spreken. Maar toch is ALS in de laatste 2 tot 3 weken een ontzettende hype geworden vanwege de icebucket challenge.

Prima, onderzoek naar iedere ziekte zou gesteund moeten worden. Iedereen zou, maar nu praat ik over het Utopia dat ik dagelijks in mijn hoofd probeer te schetsen, moeten doneren en welvaart die ze eigenlijk niet nodig hebben moeten uitbesteden aan de zieken, armen en zwakken. Maar dit gebeurd niet, ik ben eerlijk, ik doe het niet. Ik besteed mijn welvaart liever aan producten die voor langzame levensbeëindiging zorgen (Junkfood, shag, bier etc.) en ik durf te wedden dat zeker 5 van de 10 die dit lezen ook nog nooit een rooie rotcent hebben gedoneerd aan wat voor stichting dan ook. Dit is verder prima zo ver ga ik nog met jullie mee.

Er komen steeds meer mensen aan het daglicht die maar emmers met water over zich heen lopen te smijten, anderen aan lopen steken met deze hype maar vervolgens een niet noemenswaardig bedrag (alles onder de €50,-) of niks doneren. En waarom gaan we opeens helemaal prat op ALS? Wie heeft er nou ooit een dag in zijn leven (mocht je geen ALS hebben of niemand kennen met ALS, gezien er 4 op de 100.000 mensen ALS heeft is deze kans erg groot) stilgestaan bij deze ziekte? Of er een nacht slechter om geslapen. Wie heeft ooit van ALS gehoord voor dit hele gebeuren? Wie weet überhaupt wat de ziekte tot in z’n detail inhoud? Of is het alleen maar belangrijk omdat je jezelf op camera kan vastleggen en populair kan doen tegenover je vriendjes en vriendinnetjes? Omdat celebraties het ook doen?

De uitdaging op zichzelf is ook niet echt een uitdaging of iets heel bijzonders. Het is een emmer met ijs en water, niet met menselijke resten, stront, pis, kadavers, spijkers, zuur, bleek, zyklon, lava of pus. Het is water met ijs. Big deal. Niemand springt over de Grand Canyon, niemand probeert Felix Baumgartner zijn parachutesprong van 39 kilometer hoogte te verbreken, niemand word opgeofferd door de Inca’s, niemand vreet 108 hamburger op in 8 minuten en haalt daarmee 5000 pond op zoals Roger Bannister deed en ik heb niemand een Dewalt D25980 demolition hammer van 38 kilo (drilboor) zien zwaardslikken TERWIJL DAT DING AAN STOND zoals Thomas Blackthorne deed in 2007. Wil je doneren aan een goed doel, doneer dan. Zo simpel kan het wezen. Loop er niet mee te koop dat je ook zogenaamd wat goeds doet voor de wereld, doneer gewoon. Echte heldendaden worden zonder publiek verricht.

Tot nu toe is er rond de 10 tot 13 miljoen dollar opgespaard om ALS te onderzoeken wat ik een ontzettend laag bedrag vind als je ziet dat mensen als Bill Gates en Mark Zuckerberg hebben meegedaan en hopelijk ook hebben gedoneerd. Allebei getuigen ze van genoeg welvaart om de derde wereld uit de stront te trekken. Maar toch, 13 miljoen. En nu? Waar gaat dit naartoe? Wie zijn Pietje en Klaasje die aangesteld zijn om het geld te verdelen? Welke universiteiten, laboratoria, onderzoeksbureaus, ziekenhuizen etc. worden er aangesteld om te gaan onderzoeken. Is iemand hier eigenlijk wel in geïnteresseerd? Of zou dit geld ook net als bij de Alpe D’huzes gebruikt worden voor verkeerde doeleinden?

Toch ben ik van mening dat we ALS niet kunnen voortrekken als het zielige kindje achterin de klas dat al de halve dag met een vol gepiste broek rond loopt en niemand naar hem om keek. Ik wil meer acties zien die verbonden zijn met ziektes en de naam ook dragen. Amyotrofe Laterale Sclerose wordt nu gelinkt aan het op een ‘grappige’ manier water over jezelf heen gooien. Whats next? De kankerspelen? Waar we sport en spel beoefenen om allerlei verschillende kankers te onderzoeken? Waar er gewed word op wie het beste kan tumor werpen en de opbrengsten van de weddenschappen richting onderzoek gaan? Van bruggen springen om aandacht te vragen voor mensen met depressies? De #septicchallenge, waar BN’ers zich net als in het glazenhuis zich een week opsluiten in een septic tank om zo aandacht te vragen voor de 1.5 diarree doden per jaar? Ik hoef jou, Wesley Sneijder, Bill Gates, Justin Bieber en Alexander Pechtold echt geen water over zich heen hoeven zien gooien om jullie te mogen of hekelen. Alsof ik opeens moet denken ‘Ach god, onze Wes (Wesley Sneijder) en Yo (Yolanthe Cabau-Sneijder) zijn toch ook een leuk stel dat ze om de armen mensen geven’

Joh donder op, ik daag jullie uit tot de #SADKChallenge. Pas wel op, want hij is behoorlijk pittig. Ik zal het hieronder in simpele stappen uit proberen te leggen en je mag jezelf toch best goed voelen als het je lukt.

1. Doneer aan alles waar je het waardig aan vind om te doneren.

2. Of doneer niet.

3. Ik hoef het niet te weten.

4. En hou je bek er verder over.

Succes!

David de Ridder

23 – 08 – 2014

 

Ik ben David, 22 jaar. Woonachtig in het inspirerende progressieve en vooral dynamische Zeeuws Vlaanderen. Ben een vouwer, geen propper. Ik haat een hoop, ik hekel meer. Ik schrijf hier graag het één en ander over.

Posted in Uncategorized
One comment on “#SADKCHALLENGE (Stront aan de Knikker Challenge)
  1. marjoke says:

    Geweldige uitdaging,benieuwd wie hier gehoor aan geeft,ik in ieder geval niet…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: